Geboren 8 december 1930 in Amsterdam. Opgegreid in een eenouder-gezin zonder vader. Zijn invaliede moeder verzorgde de hele opvoeding. Gezien de krappe financiele situatie en de oorlogsjaren kwam er van een gerichte opleiding niet veel van te recht. Wel voldge hij van zijn negende tot zijn twaalfde jaar lessen aan de Volksmuziekschool. Enkele jaren studeerde hij viool, maar in de oorlogsjaren was dat niet vol te houden. Na de schooltijd en enkele baantjes kwam hij terecht op het Nederlands Verkoopkantoor voor Chemische Produkten en na een aantal jaren lukte het hem om een personeelsblad op te richten en bijna geheel in zijn eentje te vullen met levenswaardige artikelen en interviews. Dat trok de aandacht van de vakjournalistiek. In oktober 1957 kon kij beginninen als journalist bij Het Vrije Volk aan het Hekelveld te Amsterdam. Na zijn overplaatsing naar de Arhnhemse redaktie viel hem op dat de krant in de versukkeling raakte. Via solliciatatie kwam Pameijer bij het Dagblad van het Oosten te Almelo te werken. Tot zijn eigen verbazing won hij in 1966 de prijs voor de Nederlandse journalistiek voor een artikel serie over de eerste Turkse arbeiders in Nederland. In 1978 fuseerde deze krant met het grotere Tubantia te Enschede. Daar kwam Pameijer te werken in de kunstredaktie. Het werk bracht hem in aanraking met hinderden prominenten op kunstgebied. Bovendien ontwikkelde hij zich tot recensent van beeldende kunst. In 1990 kon hij met vervroegd uittreden, waardoor hij de gelegenheid kreeg zich volledig aan het priesterschap en het schrijven van artiekelen en boeken te wijden.

Van jongs af aan was Pameijer geinteresseerd in het spirituele. Aanvankeliijk verdiepte hij zich in de parapsychologie, gevolgd dood grote interesse voor de Indische wijsheid, waarna toetreding tot de Theosofische Vereniging volgde. In het kader van deze organisatie begon hij lezingen te geven en deze aktiviteit heeft zich tot honderden lezingen uitgebreid. Op de omslag van een van zijn laatste boeken: Gods kanalen wordt hij als "bevolgen, betrokken en inspirerend" gekwalificeerd. Het contact met de Vrij-Katholieke Kerk kwam in 1977 tot stand. Van huis uit Hervormd had Pameijer weerzin tegen het kerkelijke gezag, maar toen hij dank zij zijn vrouw Riet van Welzenis met de VKK in Zwolle in aanraking kwam veranderde zijn mening. De openheid naar andere religies en de vrije opvattingen aangaande bijbel en exegese sprak hem aan. Begin 1978 liet hij zich samen met zijn vrouw dopen. Kort daarna volgde het Vormsel en een maand later stond hij als dienaar in het hoofkoor. Binnen vier jaar bracht hij het tot priester. Op 2 mei 1982 werd Pameijer door mgr. Van Brakel in Zwolle tot priester gewijd. Weer een jaar later werd hij in de nieuwe kerkgemeente Raalte ingedeeld, waarvan hij in december 1984 eerst aanwezend priester werd, een functie die hij tot 2006 is blijven vervullen. Het jaar 2007 wordt getekend door de ziekte van zijn vrouw. Liefdevol verzorgde en verpleegde hij haar, maar kon niet voorkomen dat zij op 20 december 2007 na een 47-jarig huwelijk, voorgoed de ogen sloot. Gelukkig was zij nog aanwezig bij zijn 25-jarig priesterjubileum dat in 2007 luisterrijk samen met het zilveren bestaanfeest van de Raalter kerk werd gevierd.

Sinds zijn toetreden tot de VKK werkte Pameijer mee aan het tijdschrift van de Nederlandse kerkprovincie. In de loop der jaren veranderde de naam en het uiterlijk van het blad, dat eerst De Vrij-Katholiek, daarna VK-Visie en tegenwoordig Reflectie heet. Reflectie is een aantrekkelijk blad met een grote verspreiding, ook buiten de kerk. Voor deze bladen schreef Pameijer honderden artikelen. Inmiddels werd hij bijna jaarlijks gevraagd om een lezing te houden op het Kerkcongres. Daarnaast hield hij talrijke voordrachten over meerdere onderwerpen op aanvraag voor uiteenlopende organisaties. Verder leverde hij artikelen aan bladen als Bres, Onkruid, en enkele keer Prana en tegenwoordig is hij een gewaardeerd medewerker van het blad Tarot-Magazine. Vrijwel altijd maakt hijvan de gelegenheid gebruik on de vrij-Katholieke Kerk te promoten. Heel vaak wordt na lezingen uitleg gevraagd over de kerk. Op deze wijze profileerde Pameijer zich als propagandist voor de VKK.

De relatie met Jelle Veeman, die een medisch centrum plus een kleine uitgeverij in Heerenveen exploiteerde, leidde tot de uitgave van zijn eerste boek: Waarheid achter woorden, een verzameling artikelen die al in het blad van het centrum "De kernkoerier" werden gepubliceerd. Het succes van dit boekje leidde tot een tweede uitgave met als titel "Het gnostiesch alternatief". Ook dit boekje was snel uitverkocht. Door opheffing van de uitgeverij werd het niet herdrukt en is dus niet meer verkrijgbaar. De waardering voor de beide boeken leidde tot een eerste uitgave bij de Deventer uitgeverij Ankh-Hermes. Uiteindelijk zou Pameijer daar vier titels publiceren. Zelfs deed hij mee aan een van de bekende symposia vab deze uitgeverij. Jammer genoeg was Pameijer met zijn werk, zoals bij Ank-Hermes werd gezegd, zijn tijd vooruit en bleven de verkoopcijfers achter. Daarom zette de uitgever na vier boeken een punt achter verdere uitgaven.

Noodgedwongen week Pameijer uit naar Sigma-Pers in Tilburg, waar drie van zijn boeken verschenen. Maar ook hier kwam een onvoorzien eind aan. Deze keer door het overlijden van de eigenaar van de uitgeverij en het daarop volgende faillissement van zijn zaak. Bijna zonder moeite kon Pameijer overstappen naar Symbolon, een kleine uitgeverij in Amstelveen. Daar verschenen zijn twee tot dusver laatste boeken. Al met al heeft priester Johan Pameijer de boekmarkt met tien titels verrijkt. Vijf daarvan liggen inmiddels voor een klein prijsje bij De Slegte. Twee manuscripten liggen bij Symbolen, maar de financiele mogelijkheden tot uitgeven zijn de laatste jare ernstig verminderd.